Zoals beloofd zou ik wat ervaringen op papier zetten met betrekking tot het weekend Frankrijk. De op papier gestelde belevenissen zijn, vooral, die van mij zelf.
Op donderdag 10 juni j.l., toog ik met mijn fiets in de ene en mijn koffertje in de andere hand richting Veerhuis. Het was vroeg, erg vroeg. Om 05.00 uur zouden we verzamelen om te vertrekken naar BelFahy in de Vogezen. Een erg mooi gebied zo was er beloofd.
Ik was als passagier ingedeeld bij de auto van Koen. Na vakkundig inpakken van de bus konden we vertrekken.
Ik had het geluk dat ik met de mooiste bus van de karavaan mocht meerijden. De autoriteiten in Frankrijk denken er ook zo over. Goed en wel in Frankrijk, op de snelweg, aangekomen werd het door Koen bestuurde voertuig op de foto gezet. Ik heb begrepen dat de foto nog niet ontwikkeld is, maar daar kun je op wachten.
Enfin, de reis verliep verder voorspoedig. Toen we Belfahy naderde werden we via duistere, bijna, onbegane wegen naar ons Hotel geleid. Aldaar aangekomen vond de kamerindeling plaats. Ik had wéér geluk want ik zou bij Gerrit op de kamer slapen. Nou dat heb ik geweten.
In de, directe, nabijheid van het Hotel was na 4 dagen geen boom meer te vinden.
Nadat we ons hadden geïnstalleerd vertrokken we voor een “trainingsrit”. Een hele aparte ervaring als je nauwelijks in de bergen fietst. Na een heerlijke afdaling, van ongeveer 7 kilometer, kwamen op het wat vlakkere gedeelte. Naarmate het aantal kilometers vorderden kwam bij mij de gedachte op dat we in ieder geval ook weer naar boven zouden moeten. Ons Hotel lang, namelijk, op een hoogte van ongeveer 850 meter.
Nog moe van de reis en slecht gegeten begon ik aan de klim die leidde tot de weg naar het Hotel. Ik werd al heel snel tot de orde geroepen en had behoorlijk wat pudding in de benen. Dankzij de saamhorigheid in de C-groep werd me direct de helpende hand geboden. Henk en Bert, met een handje op mijn rug, hebben me vakkundig naar boven begeleid. Nog bedankt jongens!!
Toen ik boven was gekomen en mijn ervaringen, onder het genot van een biertje, met Gerrit had gedeeld hebben wij samen besloten om de volgende dag ons, met name mij, van de goede kant te laten zien. Ik wilde wat terugdoen voor de jongens. Wij boden dan ook aan om tijdens de rit van vrijdag een volgwagen te bemannen. Een goed plan vond ieder. Gerrit en ik waren daar natuurlijk het meest blij mee!! Daar waar nodig zouden we de helpende hand kunnen bieden. Dat was, gelukkig, niet nodig maar dat had ik ook niet verwacht.
Nadat we ons startbewijs in het centrum van Champagny hadden opgehaald togen we weer richting Hotel om, jawel weer de berg op te gaan. Dit ging me nu beter af dan een dag ervoor. Een fijne bus Sjaak. Ik zou hem kopen!!
Op zaterdag zouden de renners van de A en B-groep met enkele diehards van de C-Groep 105 of 205 kilometer gaan fietsen. Henk, Gerrit en ik hadden ons ingeschreven voor de prestatietocht van 60 kilometer. Het zou voor de meeste toch wel een heftige dag worden dus iedereen lag vroeg in zijn mandje.
Henk,Gerrit en ik, fietsten op de zaterdagmorgen rustig richting de start zodat we om 09.00 uur zouden kunnen starten. Toen we Champagny naderde werden we ingehaald door een
zwarte bestelbus. Deze werd vóór ons geparkeerd en we werden door 2 dames van, naar later bleek, de organisatie staandegehouden.
Henk dacht in eerste instantie dat het politie was en verwachtte, mogelijk, een bekeuring voor het een of ander. De dames echter maakten ons met handen en voeten duidelijk dat de geplande prestatietocht niet door zou gaan. Er waren slechts 3 deelnemers ingeschreven. We moesten de, inmiddels op onze fietsen aangebrachte, startnummers inleveren. Het inschrijfgeld kregen we terplekke terug en ze wensten ons verder een fijne dag. Fijne mensen die Franse!!
Nou daar stonden we dan. Gelukkig hadden we het routekaartje nog en het besluit was snel genomen. We zouden gewoon het traject gaan volgen. Dit viel echter niet, helemaal, mee omdat er geen verkeersregelaars waren die ons zouden kunnen verwijzen naar de juiste route.
Met was vragen onderweg hebben we toch het grootste gedeelte van de route af kunnen leggen.
Ik was duidelijk beter in vorm dan tijdens de “trainingsrit” van de donderdag.
Ondanks de aardige klimmetjes die in onze route zaten heb ik een heerlijk fietsdag gehad en stond uiteindelijk toch nog 75 kilometer op onze tellers.
Het enige minpuntje die dag was dat we het horloge van Henk moesten zoeken. Waarschijnlijk, zo zei Henk, was het horloge bij het af doen van de armstukken van zijn pols gevallen. Of Henk ons voor de gek heeft gehouden weet ik niet, maar later bleek dat zijn horloge gewoon op zijn hotelkamer lag. Gelukkig maar!!
Nadat iedereen weer heel en voldaan van hun afgelegde rit weer bij het Hotel was gearriveerd hebben we samen nog heerlijk gedineerd. De deceptie was echter groot, althans, voor Gerrit en mij zeker, dat de “Patron” Rafael kwam vertellen dat hij geen bier meer had. Grapjas dacht ik nog!! Echter niets was minder waar het bier was ECHT op. Fijne mensen die Franse!!
De volgende dag maakte Rafael dat weer goed door bij de lunch een biertje en voor de liefhebbers een wijntje te doneren.
De zondag was dus aangebroken. Voor de liefhebbers vond nog een 2 uur durend ritje plaats. Na gedoucht, ingepakt en genoten te hebben van de genoemde lunch vertrokken we weer richting Nederland. Om 20.30 uur stond ik thuis binnen. Net op tijd voor de voetbalwedstrijd van Duitsland.
Tot slot kan ik zeggen dat ik een leuk weekend heb gehad. Afgezien, gehuild, gelachen, gesnurkt, geklommen en gedaald. O ja, wisten jullie dat in de Vogezen, inderdaad een heel mooi gebied, Kangoeroes zitten. Ik had die donderdags in de klim gezien. Hoe dat precies zit moet je maar aan Henk en Gerrit vragen!
Groet en bedankt voor de organisatie,
Hans Ceelen.